در واقع مشکل بزرگی بود که آسانسورهای اولیه اساساً به محموله محدود می شدند. مردم هرگز خطر استفاده از آنها را ندارند.
یعنی تا زمانی که جوانی به نام الیشا اوتیس (بله آن اوتیس) آمد و یک وسیله ایمنی اختراع کرد. این یک مفهوم ساده بود: وزن کابین یک فنر را در جای خود نگه می داشت که در صورت شکسته شدن کابل باز می شد و بنابراین دو ترمز فلزی را آزاد می کرد.
کابل سبز، ترمزها قرمز.
تقریباً همه سیستم های ایمنی از آن زمان بر اساس این هسته ساخته شده اند آسانسور ایمن اصل امروز، اگر کابلی پاره می شد، سرنشینان با افتادن آن روی کابین صدای انفجار کمی را می شنیدند، اما تمام می شد. یا کابل های دیگر سستی را می گیرند (هر آسانسور تجاری اکنون باید سه دستگاه داشته باشد)، یا سیستم ترمز اضطراری وارد می شود.
همانطور که گفته شد، راهی وجود دارد که کابل هرگز، هرگز، هرگز شکسته نشود.
حتی یک میلیون سال بعد و حتی زمانی که آسانسور زنگ زده به فراموشی سپرده شده است، شما بهترین شرکت آسانسور در این آسانسور حتی یک کابل شکسته پیدا نمی شود. بهت قول میدم اون نوار سیاه وسط؟ این یک پیچ فلزی غول پیکر است.
شرکت های بالابر یک سکو یا کابین را به آن متصل می کنند و با کمک یک مهره، مسافران فقط روی پیچ به بالا و پایین سر می زنند. این یک سواری فوق العاده نرم است.
اما بهترین قسمت؟