طراحی آسانسور؟

برخی از مردم فکر می کنند که آسانسور در اصل یک بالابر طناب یا زنجیر ساده بوده است (به آسانسور کششی زیر مراجعه کنید). آسانسور در اصل سکویی است که به صورت مکانیکی بالا کشیده یا به سمت بالا هل داده می شود. آسانسورهای مدرن شامل کابین هایی (که به آنها «قفس»، «ماشین» یا «خودرو» نیز می گویند) هستند که بر روی سکوها در فضاهای بسته به نام شفت یا گاهی اوقات «بالابر» نصب می شوند. در گذشته مکانیسم های محرک آسانسور توسط پیستون های هیدرولیک بخار و آب یا به صورت دستی به حرکت در می آمدند. در آسانسورهای "نوع کششی"، کابین بر روی قرقره های شیار عمیق توسط طناب های سیمی کشیده می شود که معمولاً در صنعت به آن قرقره می گویند. وزن خودرو توسط وزنه تعادل متعادل می شود. گاهی اوقات دو آسانسور ساخته می شود تا کابین آنها همیشه به طور همزمان در جهت مخالف حرکت کنند و یکدیگر را متعادل کنند. تولید کنندگان پله برقی

اصطکاک بین طناب و قرقره باعث ایجاد کشش می شود که نام این نوع آسانسور را به خود اختصاص داده است.

آسانسورهای هیدرولیک از اصل فشار هیدرولیک (قدرت هیدرولیک به معنای) برای تحت فشار قرار دادن پیستون های زمین یا زمین برای بالا و پایین بردن کابین استفاده می کنند (به آسانسور هیدرولیک زیر مراجعه کنید). سیستم هیدرولیک طناب، طناب و نیروی هیدرولیک را برای بالا و پایین بردن خودرو ترکیب می کند. نوآوری های اخیر شامل موتورهای آهنربای دائم، ماشین های گیربکس با نصب بدون ردیابی در اتاق کامپیوتر و کنترل ریزپردازنده است.

تکنولوژی مورد استفاده در نصب جدید به عوامل زیادی بستگی دارد. آسانسورهای هیدرولیک ارزان هستند، اما برای محورهای بالابر بسیار بالا، نصب سیلندرهای هیدرولیک بیشتر از طول معین غیر عملی می شود. برای ساختمان های بیش از هفت طبقه باید از آسانسورهای کششی استفاده شود. آسانسورهای هیدرولیک معمولا کندتر از آسانسورهای کششی هستند.

آسانسورها کاندیدای سفارشی سازی انبوه هستند. تولید انبوه قطعات می تواند مزایای اقتصادی به همراه داشته باشد، اما هر ساختمان نیازمندی های خاص خود را دارد، مانند تعداد طبقات مختلف، اندازه چاه ها و نحوه استفاده از آنها.