یک کابین آسانسور اغلب با پانل های پایانی و نور آن مورد قضاوت قرار می گیرد، با این حال لوازم جانبی پیچ شده به کابین، بیشتر وزن عملکردی را تحمل می کنند. نرده های دستی، حفاظ های پنجه پا، نرده های بالا، بافرها، وسایل ایمنی و سنگ شکن ها هر کدام یک مشکل مکانیکی یا عوامل انسانی مشخص را حل می کنند. آنها با هم یک جعبه فولادی متحرک را به فضایی تبدیل میکنند که مسافران به آن اعتماد دارند و تکنسینها میتوانند بدون بداههسازی سرویس کنند. این مقاله به بررسی هر دسته لوازم جانبی میپردازد، استدلال مهندسی پشت آن را توضیح میدهد، و نشان میدهد که چگونه یک کابین میتواند بسته به اینکه به یک راهرو بالینی شلوغ یا یک شفت مسکونی خصوصی خدمت میکند، متفاوت پیکربندی شود.
دامنه در اینجا عمداً عملی است. بخشهای زیر بهجای تکرار زبان بازاریابی، مسیرهای بار، ابعاد ترخیص، روالهای بازرسی و معاوضههایی را که مشخصکنندهها هنگام انتخاب هر جزء وزن میکنند، توصیف میکنند. اعداد بهعنوان محدودههای کلی صنعت به جای مشخصات ثابت داده میشوند، زیرا مقادیر واقعی به حوزه قضایی کد، اندازه خودرو و سرعت امتیازی بستگی دارد.
ریل های دستی در داخل کابین خودرو سه هدف همپوشانی دارند: پشتیبانی فیزیکی در هنگام شتاب و کاهش سرعت، مرجع راهیابی برای سواران کم بینا، و نگهدارنده ثانویه در هنگام بارگیری تجهیزات چرخدار مانند برانکارد یا چرخ دستی. در کابین مسافری، ریلها معمولاً بین 800 تا 900 میلیمتر بالاتر از کف تمامشده نصب میشوند، ارتفاعی که برای بزرگسالان ایستاده و کاربران ویلچر که به سراسر بدنشان میرسند انتخاب میشود.
ریل ها به جای نصب مستقیم روی سطح، از طریق براکت های ایستاده به پانل دیوار کابین ثابت می شوند، که دو کار را انجام می دهد. فاصله گرفتن با دست را بین ریل و دیوار تقریباً 38 تا 45 میلیمتر نگه میدارد تا انگشتها نیشگون نگیرند، و بار جانبی را بهجای پوسته پانل تزئینی، روی سفتکننده دیوار کابین توزیع میکند. ریلی که فقط به ورقه ورقه تزئینی نازک پیچ می شود، در نهایت تحت بارگیری مکرر از جانب مسافران خمیده، شل می شود.
فولاد ضد زنگ انتخاب غالب باقی می ماند زیرا در برابر تماس مکرر و مواد شیمیایی تمیزکننده معمولی در هر دو محیط تجاری و بالینی مقاومت می کند. روکشهای ساتن در کابینهای پرتردد نسبت به پولیش آینهای ترجیح داده میشوند زیرا اثر انگشت و خراشهای خفیف سطح را پنهان میکنند، که در طول عمر چند ساله اهمیت دارد. در کابین های مسکونی، رنگ گرم تری مانند برنز برس خورده یا کامپوزیت با ظاهر چوب، گاهی صرفاً برای تداوم طراحی داخلی با بقیه خانه انتخاب می شود.
مشخصکنندهها گاهی اوقات فرض میکنند که یک ریل دستی فقط باید در برابر فشار استاتیک مقاومت کند، اما سناریوی بارگیری واقعیتر تکرار میشود، خم شدن ناهموار همراه با کاهش ناگهانی سرعت خودرو. در طی هزاران چرخه، به جای یک بار اوج منفرد، یک الگوی بارگذاری خستگی ایجاد میشود، به همین دلیل است که جوشها و بستهای براکت از نظر ترک خوردگی ریز بررسی میشوند تا اینکه فقط از نظر شل بودن بررسی شوند. ریلی که در روز اول یک تست فشار دستی ساده را پشت سر می گذارد، اگر سفت کننده دیوار زیرین برای حجم ترافیک مورد انتظار کمتر از اندازه باشد، همچنان می تواند چندین سال پس از استفاده از براکت خستگی ایجاد کند.
حفاظ انگشت پا که گاهی اوقات پیش بند یا کیک پلیت نامیده می شود، صفحه فولادی شیب دار یا عمودی است که از لبه جلویی رکاب خودرو به سمت پایین امتداد می یابد. کار آن ساده اما حیاتی است: از لغزش یک پا، چرخ گاری یا شیء افتاده در شکاف بین کف خودرو و دیواره بالابر هنگامی که خودرو کمی بالاتر یا پایین تر از فرود می ایستد، جلوگیری می کند.
حداقل عمق محافظ انگشت پا با کد محور معمولاً در محدوده 750 میلیمتری قرار میگیرد که از آستانه به پایین امتداد مییابد و قسمت پایینی اغلب با زاویه 60 درجه از افقی به سمت داخل است. آن زاویه زیبایی نیست. اگر ماشین دوباره تراز شود، یک صفحه عمودی به تنهایی می تواند یک پا را به دام بیندازد. بخش زاویه دار چیزی است که در واقع یک شی را از شکاف منحرف می کند نه اینکه فقط آن را بپوشاند.
| ویژگی محافظ انگشت پا | عملکرد معمولی | حالت شکست معمول در صورت عدم وجود |
|---|---|---|
| بخش پیش بند عمودی | خط دید مستقیم و دسترسی به شکاف چاله را مسدود می کند | پا یا زباله در حین تسطیح مجدد وارد شکاف می شود |
| بخش پایینی زاویه دار | اجسام را از دیواره بالابر منحرف می کند | شی به دام افتاده حرکت ماشین را مسدود می کند |
| پوشش مستمر عرض | با عرض کامل طاقچه از جمله ناحیه درب مطابقت دارد | شکاف در لبه های مسیر درب آشکار می شود |
| پوشش مقاوم در برابر خوردگی | سفتی را در شرایط رطوبت گودال حفظ می کند | صفحه در طول سال ها تغییر شکل می دهد یا زنگ می زند |
ایمنی بالابر پیش بند پلت فرم مخصوصاً در بالابرهای بار و پلت فرم که در آن کف خودرو می تواند کج شود یا از رمپ های بارگیری استفاده می شود، اهمیت بیشتری پیدا می کند. در این کاربردها، پیش بند اغلب به گونه ای طراحی می شود که وقتی سکو از فرود خارج می شود، به طور خودکار تا می شود یا لولا می شود، و شکاف را به صورت دینامیکی بسته می شود نه اینکه تنها به یک صفحه ثابت تکیه کند. تکنسینهای تعمیر و نگهداری باید پینهای لولای پیشبند و فنرهای برگشتی را در حین بازرسی معمولی بررسی کنند، زیرا مکانیزم برگشت کند هدف پیشبند تاشو را به همان اندازه که یک حفاظ ثابت مفقود شده، شکست میدهد.
عمق محافظ انگشت پا به صورت مجزا انتخاب نمی شود. باید با عمق گودال، سفر مجاز برای بافر، و فضای در نظر گرفته شده برای نردبان های گودال یا پمپ های چاله هماهنگ شود. گودالی که سطحیتر از حد معمولی است، میتواند بین عمق محافظ کامل انگشت پا و فاصله ضربهای بافر مصالحه ایجاد کند، به همین دلیل است که نقشههای چیدمان گودال باید در اوایل پروژه بررسی شوند نه پس از نهایی شدن قاب ماشین و ارتفاع طاقچه.
نرده های بالای خودرو فقط برای یک مخاطب وجود دارد: تکنسینی که باید در هنگام بازرسی، تنظیم یا بازیابی اضطراری بالای خودرو سوار شود. یک سیستم نرده تاشو یا ثابت معمولاً سه طرف بالای خودرو را میپیچد و قسمت چهارم را که تکنسین در آن قدم میگذارد و از فرود خارج میشود، خالی میگذارد.
الزامات کد مدرن، حداقل فضای پناه را در بالای بالای خودرو تعریف میکند، به این معنی که فاصله عمودی و افقی کافی برای فرد برای ایستادن ایمن حتی اگر خودرو به بالاترین موقعیت خود برود. نرده ها طوری قرار می گیرند که تکنسینی که در آن فضای پناهگاه کار می کند نتواند به سمت دیوار شفت یا مسیر حرکت وزنه تعادل رانده شود. ارتفاع ریل به طور کلی در محدوده 900 تا 1100 میلی متر است، به اندازه ای بلند است که به عنوان یک مانع واقعی به جای خطر سفر عمل کند.
فراتر از خود نرده، یک ایستگاه مناسب تعمیر و نگهداری بالای خودرو شامل یک سوئیچ توقف قابل دسترسی از نقطه دسترسی، یک ایستگاه کنترل بازرسی با دکمه های بالا و پایین، یک کلید چراغ برای چراغ کار بالای خودرو، و اغلب یک پریز برق برای یک لامپ یا ابزار قابل حمل است. قرار دادن همه این موارد در دسترس بازوها از نقطه ورودی مهم است زیرا یک تکنسین هرگز نباید برای کار با یک کنترل نیاز به خم شدن از کنار نرده داشته باشد.
برخی از تاسیسات پایین سربار نمی توانند نرده ای به طور دائمی عمودی را در خود جای دهند زیرا خودروی کاملاً کشیده فاصله کافی در بالای شفت باقی نمی گذارد. در این موارد از یک نرده تاشو استفاده می شود که توسط یک چفت فنری در طول کار تعمیر و نگهداری معمولی نگه داشته می شود و قبل از اینکه ماشین به بالاترین موقعیت بازرسی هدایت شود، به صورت دستی جمع می شود. تکنسین ها باید خود مکانیزم چفت را به عنوان یک آیتم بازرسی در نظر بگیرند، زیرا یک چفت فرسوده که نمی تواند ریل را به صورت عمودی نگه دارد، مانع را دقیقاً در زمانی که بیشتر مورد نیاز است، از بین می برد.
اگر خودرو یا وزنه تعادلی از پایینترین نقطه توقف معمولی خود عبور کند، بافرها در انتهای گود قرار میگیرند و انرژی را جذب میکنند. آنها آخرین وسیله ایمنی هستند، نه یک جزء با عملکرد عادی، دقیقاً به همین دلیل است که وضعیت آنها اغلب نادیده گرفته می شود تا زمانی که یک بازرسی آن را علامت گذاری کند.
بافرهای فنری از نظر مکانیکی ساده هستند: یک سیم پیچ سنگین فشرده می شود تا ضربه را جذب کند و سپس ماشین را به سمت بالا باز می گرداند. آنها در تاسیسات با سرعت کمتر رایج هستند زیرا فاصله توقف آنها کوتاه و قابل پیش بینی است. بافرهای روغن، که در خودروهای سریعتر استفاده میشوند، انرژی را از طریق هیدرولیکی تلف میکنند، زیرا یک پیستون به داخل سیلندر پر از روغن فشار داده میشود و کاهش تدریجیتر مناسب برای انرژی جنبشی بالاتر ایجاد میکند. بافر روغنی که سیال خود را از دست داده یا دچار نشتی درزبندی شده باشد، میزان ضربات نامی خود را ارائه نمیکند، به همین دلیل است که بررسی سطح روغن یک خط استاندارد در گزارشهای نگهداری دورهای است.
بافر وزنه تعادل یک وسیله ایمنی تصویر آینه ای است که در جایی قرار می گیرد که وزنه تعادل در صورتی که به سمت پایین حرکت کند، فرود آید، که مطابق با حرکت بیش از حد خودرو به سمت بالا است. از آنجایی که وزنه تعادل مخالف خودرو حرکت می کند، بافر آن در طرف مقابل گودال از بافرهای خودرو قرار می گیرد و نقشه های چیدمان گود باید همیشه هر دو را به وضوح نشان دهند تا از سردرگمی در هنگام نصب یا بازرسی جلوگیری شود.
دو جزء که به ندرت توسط مسافران دیده میشود، بیشتر کار بیصدا را انجام میدهند: یک وسیله ایمنی (که اغلب به آن دنده ایمنی میگویند) و قطعاتی که ماشین را در امتداد ریلهای آن هدایت میکنند.
دستگاه ایمنی به صورت مکانیکی به طناب گاورنر متصل می شود. اگر سرعت خودرو از آستانه از پیش تعیین شده فراتر رود، معمولاً در هنگام فرود کنترل نشده، گاورنر یک اتصال را ایجاد می کند که بلوک های گوه را در برابر ریل های راهنما مجبور می کند، خودرو را از طریق اصطکاک و گوه های مکانیکی به جای تکیه بر طناب بالابر یا ترمز در جای خود محکم می کند. به همین دلیل است که دستگاه ایمنی به عنوان یک سیستم مستقل، جدا از ترمز معمولی، در هنگام راه اندازی و صلاحیت مجدد دوره ای آزمایش می شود.
گاب ها درج های قابل تعویض هستند، اغلب کامپوزیت یا فلزی با اصطکاک کم، که در داخل کفشک راهنما قرار می گیرند و تماس لغزشی واقعی با ریل راهنما برقرار می کنند. وظیفه آنها این است که حرکت جانبی و جلو به عقب را در یک تحمل محدود، معمولاً فقط چند میلی متر، حفظ کنند، بنابراین ماشین در حین حرکت در برابر ریل تکان نخورده یا جغجغه نکند. از آنجایی که گیگها با هر سفری که خودرو انجام میدهد به تدریج فرسوده میشوند، بهعنوان یک اقلام سایش برنامهریزی شده بهجای نصب یکبار مصرف در نظر گرفته میشوند، که از نظر مفهومی شبیه به لنت ترمز است.
| جزء | نقش اصلی | تمرکز بازرسی معمولی |
|---|---|---|
| فرماندار و پیوند ایمنی | گیره مکانیکی را با سرعت بیش از حد قطع می کند | کالیبراسیون سرعت سفر، آزادی حرکت پیوند |
| گیره های کفش راهنما | تماس ریل و تحمل جانبی را حفظ کنید | ضخامت سایش، صدای غیر معمول یا لرزش |
| بافر ماشین و وزنه تعادل | جذب انرژی در سفر بیش از حد | سطح روغن یا وضعیت فنر، فاصله سکته مغزی |
لوازم جانبی ساختاری مشابهی که در بالا توضیح داده شد، بسته به محل نصب کابین، بسیار متفاوت ساخته می شوند. یک کابین در نظر گرفته شده به عنوان یک آسانسور بیمارستان در مورد حمل و نقل برانکارد و تخت، کنترل عفونت، و استفاده زیاد مداوم مشخص شده است، در حالی که a آسانسور خانگی حول کارکرد آرام، ردپای کوچکتر، و تزئینات داخلی که با یک محل سکونت به جای راهرو بالینی مطابقت دارد، مشخص شده است.
سومین تفاوت که کمتر قابل مشاهده است، اندازه لوازم جانبی است. الف آسانسور خانه ویلایی کابین معمولاً باریکتر است، بنابراین براکتهای ریل دستی و عرض حفاظ انگشت پا به گونهای بریده میشوند که مطابقت داشته باشند، در حالی که کابینهای بالینی در موارد سختافزاری گستردهتر استاندارد میشوند که بعداً میتوانند در طبقات بیمارستانی مشابه بدون بازسازی سفارشی مجدداً استفاده شوند.
نمودار زیر لوازم جانبی اصلی مورد بحث در این مقاله را نسبت به بدنه خودرو، از داخل کابین تا کف گود، قرار می دهد تا موقعیت نسبی آنها را راحت تر به تصویر بکشد.
از آنجایی که این اجزا به ندرت در حین کارکرد عادی از کار می افتند، به راحتی می توان آنها را در طول بازدیدهای معمول سرویس از اولویت خارج کرد. یک رویکرد انعطافپذیرتر این است که آنها را در یک سرعت بازرسی ثابت قرار دهیم تا اینکه آنها را بهعنوان موارد اضافی اختیاری در نظر بگیریم.
ثبت این بررسیها در یک گزارش تعمیر و نگهداری مشترک، به جای تکیه بر حافظه تکنسین واحد، به مالکان ساختمان کمک میکند تا الگوها را شناسایی کنند، مانند پوشیده شدن سریعتر گیگ در یک ریل راهنما نسبت به دیگری، که معمولاً به یک مشکل تراز ریلی اشاره میکند که قبل از تسریع سایش بیشتر ارزش اصلاح دارد.
بیشتر کابینهای مسافری ریل را بین 800 تا 900 میلیمتر بالاتر از کف تمام شده قرار میدهند، اگرچه کابینهای بالینی گاهی یک ریل پایینتر را برای طیف وسیعتری از کاربران اضافه میکنند.
این دو اصطلاح عموماً به جای یکدیگر برای توصیف صفحه شیبدار یکسانی در زیر رکاب خودرو استفاده میشوند، اگرچه آسانسورهای پلتفرم گاهی به جای صفحه ثابت از پیشبند تاشو لولایی استفاده میکنند.
تمرین خطر را کاهش می دهد اما خطر فیزیکی لبه بدون محافظ بالای شفت را از بین نمی برد. نرده ها یک مانع غیرفعال را فراهم می کنند که حتی در هنگام عدم توجه لحظه ای به محافظت از تکنسین ادامه می دهد.
هیچ فاصله ثابتی وجود ندارد، زیرا سایش به فرکانس سواری و تراز ریلی بستگی دارد. اکثر برنامههای تعمیر و نگهداری ضخامت گاب را در فواصل زمانی برنامهریزیشده اندازهگیری میکنند و زمانی که سایش به تحمل تعریف شده توسط سازنده نزدیک شد، آنها را جایگزین میکنند.
هیچ یک از این دو نوع به طور جهانی بهتر نیستند. بافرهای فنری برای کاربردهای با سرعت کمتر با نیازهای تعمیر و نگهداری ساده مناسب هستند، در حالی که بافرهای روغن برای خودروهای با سرعت بالاتر مناسب هستند که در آن کاهش تدریجی و کنترل شده تری لازم است.
بله، دستههای ایمنی اصلی مانند دستگاه ایمنی، بافرها و راهنمای راهآهن مورد نیاز هستند. آنچه معمولاً بین یک تاسیسات مسکونی و تجاری تغییر می کند، انتظارات چرخه کاری و پایان داخلی است، نه وجود این سیستم های ایمنی اصلی.