آسانسور به تجهیزات حمل و نقل دائمی اطلاق می شود که تعدادی طبقات خاص در ساختمان را سرویس می دهد و کابین آن حداقل بر روی دو ستون e68a84e8a2ade79fa5e9819331333366303139 حرکت مسیر صلب که عمود بر صفحه افقی یا متمایل به زاویه کمتر از 15 درجه عمودی است. همچنین پلههایی وجود دارد که آجهایی روی خزندهها نصب میشوند تا بهطور مداوم اجرا شوند، که معمولاً به عنوان پلههای برقی یا پیادهروی متحرک شناخته میشوند. تجهیزات بالابر ثابت که در طبقات مشخص شده خدمت می کنند. آسانسور عمودی دارای کابینی است که بین حداقل دو ردیف ریل راهنمای عمودی یا صلب با زاویه شیب کمتر از 15 درجه حرکت می کند. تولید کنندگان آسانسور ایمن
اندازه و ساختار خودرو برای مسافران برای ورود یا بارگیری محموله مناسب است. مرسوم است که از آسانسور به عنوان اصطلاح کلی برای حمل و نقل عمودی در ساختمان ها صرف نظر از روش رانندگی آنها استفاده می شود. با توجه به سرعت، می توان آن را به آسانسورهای کم سرعت (زیر 4 متر در ثانیه)، آسانسورهای سریع (4-12 متر در ثانیه) و آسانسورهای پرسرعت (بالای 12 متر در ثانیه) تقسیم کرد. آسانسورهای هیدرولیک در اواسط قرن نوزدهم ظاهر شدند و هنوز هم در ساختمان های کم ارتفاع تا به امروز مورد استفاده قرار می گیرند. در سال 1852، E.G. Otis از ایالات متحده یک آسانسور ایمنی برای بلند کردن طناب های فولادی ساخته است. در دهه 1980، دستگاه رانندگی بیشتر بهبود یافت، مانند موتوری که درام سیم پیچ را از طریق درایو کرم حرکت میدهد و با استفاده از وزنه تعادل. در پایان قرن نوزدهم، انتقال چرخ اصطکاکی برای افزایش بسیار زیاد ارتفاع بالابر آسانسور مورد استفاده قرار گرفت.