منشا آسانسور

آسانسورها که به عنوان بالابر، آسانسور عمودی نیز شناخته می شوند [یادداشت 1]. معمولاً در هنگ کنگ، سنگاپور و مالزی به عنوان "䢂" (به انگلیسی آسانسور) شناخته می شود و وسیله ای برای حمل عابران پیاده یا کالا به صورت عمودی است. طبق آمار، در سال 2002، تعداد کل آسانسورهای جهان از 6 میلیون نفر گذشت و آن را به پرمصرف ترین وسیله حمل و نقل عمودی تبدیل کرد.

آسانسور عمودی دارای کابینی است که بین ساعت حرکت می کند بهترین شرکت آسانسور حداقل دو ستون از ریل های صلب که عمود هستند یا زاویه شیب کمتر از 15 درجه دارند. اندازه و ساختار این خودرو به گونه ای است که به مسافران امکان دسترسی یا بارگیری محموله را می دهد. مرسوم است که از آسانسور به عنوان یک اصطلاح کلی برای وسایل حمل و نقل عمودی در ساختمان ها صرف نظر از روش رانندگی استفاده می شود. با توجه به سرعت، می توان آن را به آسانسور کم سرعت (کمتر از 4 متر در ثانیه)، آسانسور سریع (4-12 متر در ثانیه) و آسانسور با سرعت بالا (12 متر در ثانیه یا بیشتر) تقسیم کرد.
در چین باستان و کشورهای اروپایی، حمل و نقل افراد و کالاها به صورت عمودی توسط ابزارهایی مانند خلط انجام می شد. آسانسورهای مدرن محصول اختراع موتور بخار قرن نوزدهم بودند. در سال 1845 اولین آسانسور هیدرولیک متولد شد و مایع مورد استفاده در آن زمان آب بود. در سال 1853، الیشا اوتیس آمریکایی یک دستگاه ایمنی خودکار را اختراع کرد که ایمنی آسانسور کششی کابل فولادی را بسیار بهبود بخشید. در 23 مارس 1857، یک فروشگاه پنج طبقه در نیویورک، ایالات متحده آمریکا، اولین آسانسور مسافری را با استفاده از دستگاه ایمنی Otis نصب کرد. از آن زمان، استفاده از آسانسور به طور گسترده ای مورد پذیرش قرار گرفت و با سرعت بالا توسعه یافت. آسانسور اولیه توسط یک موتور بخار حرکت می کرد، بنابراین ساختمانی که قرار است نصب شود باید مجهز به دیگ بخار باشد. در سال 1880، زیمنس آلمان آسانسوری را اختراع کرد که از برق استفاده می کرد و "آسانسور" واقعی رسما ظاهر شد.